Daphne Wermink verruilt wiskunde voor kalkzandsteen

Tekst: Geert Hilferink – Foto’s: Kees Stuip

Daphne Wermink

Op een bouwproject van hoofdaannemer Trebbe aan de Reviusstraat in Groningen manoeuvreert de 26-jarige vakvrouw behendig de kalkzandsteenblokken met een kleine kraan. Daphne – met opvallende roze bouwhelm – vormt deze dag een team met haar vader Richard, die het lijmen voor zijn rekening neemt. Soepel en nauwkeurig plaatst ze de blokken net boven de plek waar ze geplaatst moeten worden, zodat Richard de blokken definitief kan verlijmen.

“We zijn hier aan het werk voor OCA uit Assen, het bedrijf van mijn oom Peter, die zelf ook op deze bouw aan het werk is”, zegt Daphne, die lachend naar een tweede bouwblok op het project wijst. “En daar is nog een neefje van me aan het werk.” Het maakt duidelijk dat de voorliefde van Daphne voor het verlijmen van kalkzandsteenblokken geen toeval is, maar door het bloed van de familie Wermink stroomt.

Ideale bijbaan

“Na het behalen van mijn diploma van de middelbare school vroeg mijn vader wat ik ging doen in die lange zomervakantie die ik toen had. Hij stelde voor om wat bij te verdienen door hem te helpen op de bouw. Zo kwam ik in aanraking met het lijmen en met het bedienen van de kraan. Ik vond het vanaf de eerste dag leuk. Je bent echt samen iets aan het opbouwen!”

Na die vakantie in 2017 begon Daphne aan de opleiding tot wiskundedocent. “Tijdens die studie had ik elke week wel een dag vrij en op die dagen ging ik dan telkens werken. Een ideale combinatie van een bijbaantje en steeds beter worden in het bedienen van de kraan tegelijk.”

Bouw wint van onderwijs

Aansluitend aan haar hbo-studie ging Daphne het onderwijs in. “Ik heb twee jaar voor de klas gestaan en wiskunde gegeven. Ik ben van huis uit gewend dat je op je werk 100 procent geeft. Dat deed ik in het onderwijs ook, maar dat betekende dat ik vaak van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat met school bezig was. Na de lessen alles voorbereiden voor de volgende dag en daarna thuis nog nakijken enzo. Dat ging me steeds meer tegenstaan.”

Bovendien miste Daphne de bouw wel. “Elke dag buiten werken, vaak op andere plekken en steeds weer nieuwe gebouwen of woningen bouwen. Dat betekent soms ook erg lange dagen, maar dat vond, en vind ik nog steeds, geen probleem. ’s Ochtends om vijf uur de deur uit om naar een klus in het zuiden van het land te rijden, maar dan heb je vervolgens wel de avond voor jezelf. En aangezien ik op een boerderij woon, is daar ook altijd nog wel wat te doen.”

Zwaar werk compenseren

De kraan die Daphne bedient is een tilhulpmiddel voor kalkzandsteenlijmers, maar dat betekent niet dat het werk niet zwaar kan zijn. “Voordat ik een blok van een pallet kan tillen, moet ik het blok vaak iets verschuiven om ruimte te maken voor de klem waaraan het blok komt te hangen. Maar ook bij het positioneren moet je het blok af en toe nog een klein zetje geven en dat maakt het soms wel zwaar. Daarom werk ik ook bewust vier dagen in de week. Die vijfde dag heb ik vrij, want ik ben nog jong en wil zuinig zijn op mijn lichaam.”

Maar bovenal is de jonge vakvrouw blij met haar werk. “Ja, ik voel me hier echt op mijn plek bij de kraan. Ik wil de blokken zo efficiënt en nauwkeurig mogelijk positioneren zodat de lijmer ze eenvoudig op hun plek kan krijgen.” Ze heeft voorlopig dan ook geen behoefte om zich toe te leggen op andere werkzaamheden. “Iedere bouw is weer anders en dat bevalt mij enorm goed.”

Ik ben nog jong en wil zuinig zijn op mijn lichaam

Vrouw in de bouw

Aan het gegeven dat ze vaak als enige vrouw op de bouw aanwezig is, is Daphne wel gewend. “Ik blijf voorlopige nog een uitzondering op de projecten waar ik kom, maar daar heb ik verder geen last van. Veel mannen op de bouwplaats vinden het juist leuk en ik krijg dan ook altijd wel opmerkingen, bijvoorbeeld over mijn roze bouwhelm. Niet vervelend hoor, als dat wel zo zou zijn, krijgen ze het wel te horen”, zegt Daphne lachend.

Toch zijn er nog volop vooroordelen, zo heeft ze ervaren. “Zo meldde ik me een keer ’s ochtends in de keet en begroette iedereen. Vervolgens kreeg ik de vraag of ik kwam schoonmaken. Nee hoor, ik kom lijmen vandaag, zei ik. Dat antwoord hadden ze niet verwacht. En als ik aan het werk ben, zien ze zelf wel dat ik niet onder doe voor mannelijke collega’s.”

Als ik aan het werk ben, zien ze zelf wel dat ik niet onder doe voor mannelijke collega’s

Zorgvuldig werken

Peter Wermink is ondertussen even een kijkje komen nemen bij zijn nichtje en broer. “Daphne heeft een eigen manier van werken en pakt iedere klus zorgvuldig aan. Ze bereid haar werk goed voor en controleert regelmatig op de werktekeningen welke stappen genomen moeten worden. Dat werkt voor mij als opdrachtgever prettig omdat ik er op kan vertrouwen dat het werk goed wordt uitgevoerd”, zegt Peter, tevens bestuurslid van brancheorganisatie Gebouwschil Nederland (GNL).

Ook vader Richard werkt graag samen met zijn dochter. “Er zijn genoeg projecten waarop we niet samenwerken, maar als je dan af en toe een dag samen met je dochter mag lijmen, is dat leuk. We kennen elkaar natuurlijk goed en Daphne en ik weten allebei hoe we het willen. Dan kun je goed samenwerken.”

Over haar positie als vrouw in de bouw zegt Richard: “Daphne redt zich prima, maar de bouw is allesbehalve geëmancipeerd. Het kan overigens ook voordelen hebben, want als ik iets moet hebben, vraag ik het vaak aan Daphne om op te halen. In negen van de tien gevallen worden die spullen dan wel even door één van de mannen gehaald en hoeven we het beide niet te doen.”

Leuk om terug te gaan

Kalkzandsteenlijmers zitten standaard in de beginfase van elk bouwproces. Zodra de vloerplaten liggen gaan kunnen zij de blokken lijmen en daarmee de contouren van de wanden en ruimtes optrekken. “Als wij klaar zijn en naar een volgend project gaan, gaat de bouw verder tot aan de uiteindelijke oplevering aan toe. Ik vind het af en toe leuk om dan later een keer terug te gaan om te kijken hoe het er uiteindelijk uitziet. Als wij klaar zijn met ons werk, heb je daar nog geen idee van.”