BouwBeurs BouwBeurs

Nu in BouwBelang

Zoeken naar kansen biobased  

En verder:
+ Tweeluik sociale wetgeving 
+ Hergebruik straatklinkers 
+ Dossier: beurzen  

Naar een stabiele opdrachtenstroom

Maar liefst 94.000 vakmensen tekort in de bouwsector. 48 procent van de woningbouwers moet projecten uit- of afstellen. Projecten worden afgeblazen doordat bouwbedrijven niet aan personeel kunnen komen en dus zzp’ers tegen belachelijke hoge uurtarieven moeten inschakelen. Zomaar enkele headlines uit de vakbladen naar aanleiding van de presentatie van het onlangs verschenen EIB-rapport over de arbeidsmarkt.

Maar wie de presentatie van het rapport heeft bijgewoond, ging met een heel ander gevoel naar huis. Die hoorde een genuanceerd verhaal, dat de bouwsector kennelijk in staat is in korte tijd veel nieuwe mensen te mobiliseren. In 2018 maar liefst 17.000, een groei van de werkgelegenheid met vier procent. Ook heeft hij of zij gehoord, dat de orderportefeuilles na volgend jaar afvlakken. En dat de bouwproductie minder fors uitvalt dan aanvankelijk gedacht is, mede door een gebrek aan bouwlocaties. En dat de branche tot 2023 ongeveer 50.000 mensen kan opleiden. 

De soep wordt dus niet zo heet gegeten dan in krantenkoppen opgediend. Wie de moeite neemt de artikelen achter de koppen grondig te lezen, krijgt een deel van die nuance overigens meestal wel mee. 


Op stemmingmakerij in de headlines is geen beleid te maken. Neemt overigens niet weg, dat er een acuut tekort is aan arbeidskrachten. Met name de metsel- en ijzervlechtbedrijven uit onze achterban leiden daaronder. Bij hen komen de economische schommelingen altijd extra hard binnen. Dat hebben we gemerkt toen het slecht ging en dat merken we nu het tij gekeerd is. De reden is niet moeilijk te doorgronden. Zij zijn namelijk doorgaans extreem afhankelijk van de nieuwbouw. 


Juist die schommelingen in het aanbod van projecten veroorzaken de narigheid en het is niet voor het eerst dat we dat constateren. Doordat er geen regulering is aan de aanbodzijde, krijg je bizarre situaties waarin je bij wijze van spreken het ene jaar maar 200 woningen mag bouwen en het volgende jaar aankijkt tegen een productieverwachting van 1.000 woningen. Daar kan geen enkel bedrijf zijn personeelsbeleid op afstemmen. Laten we nou voor de verandering eens zorgen voor een gelijkmatige verdeling van de nieuwbouw- en renovatie- en verduurzamingsopgave over een tijdvak van – pak ‘m beet – twintig jaar. We hebben tamelijk goed in kaart wat de opgaven over die periode zijn. Als overheid, financiële instellingen en bouwsector de handen op elkaar krijgen voor een gelijkmatig verdeling, kan dat voor erg veel rust zorgen bij bouwondernemers en in al die gezinnen die afhankelijk zijn van een inkomen uit werk in de bouwsector. 

Het aantal medewerkers met een vaste aanstelling zal stijgen.  Baanzekerheid leidt tot stabiele koopkracht en kan zorgen voor een evenwichtige opleidingsmarkt. Eens een keer zonder de funeste werking van hardlopen en dan weer stilvallen en eveneens zonder te vervallen in een staatsgestuurde bouweconomie. Bovendien blijft er dan wellicht ook bij mkb-ondernemers wat geld over voor onderzoek en ontwikkeling. 

Kortom bij een stabiele opdrachtenstroom in de bouwnijverheid zou de hele samenleving baat hebben.


 

Rest mij u fijne feestdagen te wensen en goede vooruitzichten voor 2019, zowel zakelijk als privé. 

Riek Siertsema, voorzitter AFNL